Dut

Hasat: Beyaz ve mor dutlar ağacın altına temiz ve kuru örtüler serilip dallar sallanarak hasat edilir; mevsim boyunca 3–5 günde bir olmak üzere birçok kez toplama yapılır. Hasatta dallara sopayla vurulmamalıdır. Karadutun meyveleri ileri olgunluğa kadar daldan kopmaya direnç gösterdiği için elle toplanmaları gerekir; meyveler kolayca ezilir ve kan kırmızısı suları el ve giysileri lekeler [3, 5]. Karadut hasadının güçlüğü fiyatının yüksek olmasının nedenlerinden biridir [2]. Verim çağındaki bir ağaçtan 100 kg'a kadar ürün alınabilir [3].

Saklama: Dut meyvesi çok yumuşak olduğu için soğukta bile saklama süresi kısadır ve taze tüketimi hasat dönemiyle sınırlıdır. Yıkanmamış meyveler kapalı bir kapta buzdolabında birkaç gün saklanabilir [5]. Karadutlar soğuk hava depolarında yaklaşık bir ay, derin dondurucularda ise uzun süre saklanabilir; bu durum işleme sanayisi için avantaj sağlar [1]. Dut uzak pazarlara taşınmaya uygun olmadığından genellikle yöresel pazarlarda satılır [5].

Kurutma: Bazı kurutmalık dut tipleri ağaç üzerinde kuruduktan sonra hasat edilir; Erzurum'un Oltu yöresi buna örnektir [1]. Adıyaman'ın Tut ilçesinde, meyvelerin olgunlaşmadan bir hafta önce ağaç diplerine "melefe" adı verilen bez örtüler serilir; örtüler üzerine dökülen dutlar ağaç gölgesinde, "buruşturma" adı verilen yöntemle 3–4 gün kurutulur ve kendine has yumuşaklık, %15–20 nem ve koyu sarı renk kazanır [4]. Fırında modern kurutmada kurutulmuş dutta nemin %12'nin altında olması istenir [4].

Dut ağaçlarında çok yaygın hastalık görülmez; ancak ağır ve ıslak topraklarda kök ve kök boğazı hastalıklarına dikkat edilmelidir. Dutta daha çok kabuklubitler ve unlubitler zarar yapar [1, 3]. Dut kabuklubiti ve Amerikan beyaz kelebeği için dut en önemli konukçular arasındadır [8].